Jak wilgotność muru zmienia dobór bariery przeciwwilgociowej w nowych i starych budynkach

Zawilgocenie konstrukcji wymusza zupełnie inne podejście projektowe w zależności od tego, czy pracujemy z nowo powstającym obiektem, czy z budynkiem historycznym. W nowym domu kluczowe staje się zapobieganie problemom na wczesnym etapie wznoszenia fundamentów. W obiektach modernizowanych głównym wyzwaniem jest natomiast zablokowanie transportu wody przy minimalnej ingerencji w istniejącą strukturę. W praktyce technologicznej obserwujemy, jak rodzaj materiału ściennego definiuje zachowanie wody w murze. Ta sama wilgoć wymaga odmiennych decyzji ratunkowych, jeśli wnika w porowatą cegłę, a zupełnie innych, gdy atakuje gęstą strukturę betonu.

Projektowanie bariery przeciwwilgociowej w nowych budynkach

W nowo wznoszonych obiektach bariera przeciwwilgociowa wynika bezpośrednio z projektu stanu zero. Konstruktorzy zakładają całkowite odcięcie kapilarnego podciągania wody z gruntu, zanim na placu budowy powstaną pierwsze ściany nadziemia. Warstwę odcinającą umieszcza się najczęściej w dwóch newralgicznych miejscach: między ławą a ścianą fundamentową oraz na poziomie styku fundamentu z elewacją parteru. Poprawnie ułożona taśma z PVC, gruba folia lub zgrzewana papa tworzy nieprzekraczalną barierę fizyczną dla wilgoci gruntowej.

W przypadku twardych konstrukcji betonowych i masywnych elementów żelbetowych fundamentem sukcesu jest zachowanie bezwzględnej ciągłości na styku hydroizolacji pionowych i poziomych. Nawet najwyższej klasy materiał nie spełni swojej funkcji, jeśli węzeł łączący ulegnie rozszczelnieniu pod wpływem osiadania gruntu. Zewnętrzną powierzchnię fundamentów pokrywa się grubowarstwowymi masami bitumicznymi lub elastycznymi membranami polimerowymi. Połączenie tych powłok z wkładką poziomą wymaga użycia materiałów wysoce kompatybilnych chemicznie. W przeciwnym razie dochodzi do degradacji spoiwa, pękania na złączach i otwarcia drogi dla naporu wody podziemnej. W naszych realizacjach chemia budowlana trafia na odpowiednio przygotowane, surowe podłoże betonowe, ponieważ to właśnie szorstkość i czystość powierzchni determinuje szczelność całego węzła.

Iniekcja kremowa jako metoda naprawy starych murów

Renowacja istniejących budynków wymusza odmienne podejście, ponieważ mechaniczne podcinanie ścian za pomocą pił łańcuchowych bywa zbyt inwazyjne, kosztowne lub wręcz niemożliwe ze względów bezpieczeństwa statycznego. W takich sytuacjach skutecznym rozwiązaniem technologicznym pozostaje bezciśnieniowa iniekcja kremowa. Technika ta polega na nawierceniu rzędu poziomych otworów w dolnej partii muru i wprowadzeniu gęstego preparatu na bazie drobnocząsteczkowych silanów. Substancja czynna samoistnie dyfunduje w strukturę wilgotnego materiału, po czym krystalizuje, blokując na stałe transport kapilarny od strony podłoża.

Nowoczesna izolacja pozioma w formie żelu lub kremu wykazuje skuteczność nawet przy zawilgoceniu ściany sięgającym 95 procent. Przed przystąpieniem do odwiertów niezbędny jest jednak dokładny pomiar wilgotności oraz stopnia zasolenia muru. Zabieg chemiczny ma merytoryczny sens tylko wtedy, gdy woda podciąga od strony gruntu, a sama przegroda nie wykazuje drastycznych uszkodzeń strukturalnych. Wysokie stężenie soli rozpuszczalnych może powodować dalszą degradację tynków nawet po odcięciu źródła wilgoci, dlatego proces osuszania wymaga odpowiedniej diagnostyki.

Skuteczność penetracji preparatu zależy od rodzaju materiału, z którego wzniesiono przegrodę:

• Mury z cegły pełnej transportują wodę głównie przez spoiny zaprawy, wzdłuż których krem iniekcyjny rozchodzi się najszybciej i najrównomierniej.
• Konstrukcje z betonu charakteryzują się zwartą siecią porów kapilarnych, co wymusza bardziej zagęszczone rozmieszczenie otworów aplikacyjnych dla zachowania ciągłości blokady.
• Bloczki z betonu komórkowego wykazują ogromną nasiąkliwość, przez co wchłaniają preparat błyskawicznie, wymagając bardzo precyzyjnego dozowania substancji czynnej.

Właściwy dobór metody zabezpieczenia budynku przed wodą wymaga chłodnej analizy pierwotnego źródła problemu, kondycji technicznej przegrody oraz dopuszczalnego poziomu ingerencji w strukturę nośną. W obiektach nowo projektowanych nadrzędnym celem pozostaje zachowanie pełnej ciągłości powłok już na etapie wylewania ław fundamentowych. W starszej tkance budowlanej technologia iniekcyjna pozwala odtworzyć skuteczne zabezpieczenie bez naruszania statyki nośnej muru. Jako zespół specjalistów rozwijających markę IMMERBAU na bieżąco dostosowujemy receptury chemii budowlanej do specyfiki konkretnego podłoża. Ostateczna trwałość bariery zawsze zależy od precyzyjnego dopasowania preparatu do porowatości, stopnia zasolenia i faktycznego układu warstw ściany.